Ode aan de yoni

tot de intuïtieve fluisteringen van je baarmoeder, de mystieke kracht die zij draagt, de opgeslagen voorouderlijke herinneringen die huilen van pijn bij elke nieuwe maancyclus wanneer je opnieuw een fluistering hebt genegeerd om vast te houden aan je mannelijke manieren in je vrouwelijke natuur.

Zij brult eindeloos, totdat je klaar bent om te luisteren. Luister je? Naar je natuur die je betoverend naar huis roept, waar vrouwen samenkomen op heilige gronden om zich te herinneren, onze oude magische manieren, de oeroude dagen, het bloed dat als een heilig ritueel tussen onze benen stroomt, het weven van zusterschap, verhalen nieuw en oud, je heilige essentie die zich ontvouwt. De wind fluistert zachtjes, de bomen fluisteren verhalen van een tijd waarin wij als vrouwen de magie van het leven vasthielden, in onze handen, in onze harten.

Onze voorouders, hun wijsheid, hun kracht, vloeien door onze aderen, en elke maan, elke cyclus, herinnert ons aan wie we werkelijk zijn. 

Zij roepen je terug naar de cirkel van vrouwen, de heilige kring, waar we onze dromen delen, onze angsten, onze vreugdes, waar de tijd vervaagt en alleen de ziel blijft, stralend in haar ware vorm. Zij roept je naar huis, naar het vuur dat ons verwarmt, de maan die ons leidt, de aarde die ons voedt. Luister je?

Je heilige essentie ontvouwt zich als een bloem in de ochtendzon, elk verhaal, elke traan, elk lachje, een draad in het prachtige tapijt van zusterschap. De fluisteringen van je baarmoeder, de zachte stemmen van je zusters, de roep van de aarde, zij nodigen je uit om naar huis te komen, naar je ware zelf.